Pnoy SONA 2012

                “Nakamit na ng Pilipinas ang pagbabago at ang mga Pilipino ang may kagagagawan nito,” sabi niya.

Noong Lunes, hinarap ng Pangulong Benigno “Noynoy” Aquino ang isang magkasanib na sesyon ng Kongreso noong Lunes para maihatid ang kanyang ikatlong SONA. Sa kanyang talumpati, sinabi niya na hindi raw niya inaako ang mga papuri sa mga pagbabagong natatamasa ng ating bansa. Sapagkat ang mga papering mga ito ay para sa mga mamamayang Pilipino.

Sinabi niya na sa dalawangpu’t limang buwan na siya ay naging Pangulo, natutunan niya na, walang imposible dahil kung makikita lang ng mga Pilipino na sila ang boses ng pamahalaan, sila ang mga tunay na mamamahala, sila ang gagabay sa bansa, sila-ang kanilang mga sarili ang magdadala sa kanilang makabuluhang pagbabago.

“Walang imposible sa isang bansang nagkakaisa,” sabi ng pangulo. “Ito ang ating pinangarap, ito ang pagbabago na ating nakamtan.”   

Sa kalagitnaan ng kanyang isa’t kalahating oras na talumpati, sinabi niya na: “Hindi ba’t kay sarap maging Pilipino? At ang mga benepisyo ng pagbabago, kalsada ay tuwid at antas, at maayos aspaltado; kalakal ng lunas ay handa na kahit na bago ang bagyo ay dumating,  rescue services ay palaging sa standby,  mga sirenang malalakas na ingay mula sa mga sasakyan ng pulis, ambulances, at fire trucks-hindi mula sa mga sasakyan ng mga opisyal ng pamahalaan ang naririnig sa kalsada.”

Inulat niya din ang walong credit upgrade rating, ang 44 stock market record highs , at ang unang kapat ng 2012 Gross Domestic Product ay tumaas ng 6.4 percent namas mataas kaysa sa inaasahan, ang pinakamataas na paglago sa rehiyon ng Southeast Asia, at ikalawa lamang sa China sa buong Asya.

Samantala, ang “cash transfer program” para sa pinakamahihrap na  mahihirap ay lumawak hanggang sa 3,100,000 na mga kabahayan noong Pebrero ng 2012 mula sa 760,357 noong una siyang umupo sa kaniyang puwesto noong Hunyo ng 2010. Para sa susunod na taon, ang programa ay papalakihin hanggang sa 3,800,000 na mga kabahayan, na limang beses mas malaki kaysa sa programa na siyang minana niya pa mula sa administrasyon ni Arroyo. Sa ilalim ng programa, ang mga makikinabang makakuha ng P1, 400 sa isang buwan sa kondisyon na ang mga buntis ay makakuha ng regular na prenatal checkups, ang pribelehiyo ng mga ina na maidala ang kanilang mga anak sa mga klinika para sa pagbabakuna at ganun din ang maipagpatuloy ng kanilang mga anak ang kanilang pagpasok sa paaralan.

Sa sangay naman ng pangkalusugan, sinabi niya na lumaki ang bilang ng mga Pilipino na nabigyan ng PhilHEalth card na mula sa 62% noong 2010 na naging 85%. Higit pa rito ay ang 5,200,000 na pinakamahihirap na pamilya sa bansa ay mabibigyan ng benepisyong medical sa pagpapagaling ng mga sakit tulad ng kanser at leukemia.

Sa katapusan naman daw ng taong 2012, malulutas na ang mga problema sa mga pampublikong paaralan. Matatapos na daw kasing gawin ang 66, 800 na bagong silid aralan, may karagdagan ding 2, 573, 212 na mga upuan at 61.7 na milyong libro ang ipapamahagi para maipatupad ang  ratio ng libro sa estudyante na 1:1. Ayon sa kanya, pilit namang nilulutas ng pamahalaan ang mga suliranin sa linya ng edukasyon ngunit ang kakulangan hindi mawawala hangga’t patuloy ang pagtaas ng populasyon. “Marahil, ang responsible parenthood bill can help address this,” sabi niya. Sabay nito ang masibagong palakpakan ng madla.

Isa din sa pukaw-atensyon ang kanyang adhikain na palawigin o paunlarin ang military sa pagmomodernisa.  Maglalalaan daw ang Pangulo ng Php 28B para sa paggawa ng makabagong military. Hindi lang iyon, sinabi niya na kung maipapasa ang proposed modernization military bill na ito sa Kongreso ay mayroon namang ilalaaan na Php 75B sa depensa para sa susunod na limang taon. Ang bansa ay hindi maaaring ibigay lang basta basta ang teritoryo na tunay na sa atin kaya nanawagan ang Pangulo na makiisa ang mga mamamayang Pilipino sa pamahalaan sa pagresolba ng alitan ng Tsina at Pilipinas.  "Kung ang isang tao ay pumasok sa iyong bakuran atsinabi sa iyo na siya  ang nagmamay-ari nito, papaya ka ba?" sabi niya. “ Hindi tama na ibigay an gang bagay na tunay nating pagmamay-ari. Kaya hinihiling ko ang pagkakaisa sa usaping ito at magsalita tayo na iisa lang ang sinasabi.” Sinigurado niya na ang bansa ay naghahanap ng pinakamainam na solusyon na katanggap-tanggap sa lahat sa pamamagitan ng paghingi ng mga konsolasyon sa iba’t ibang eksperto ng atiing bansa at kahit pa yoong mga nasa labas nito.

Edukasyon: Pag-asa sa Kinabukasan ng Bayan at Kabataan

A Speech made by Ronith Nikki Pacis for her Retorika subject entitled

“Edukasyon: Pag-asa sa Kinabukasan ng Bayan at Kabataan”

Kung tatanungin natin ang diksyunaryo sasabihin nito na, “Ang edukasyon ay ang pamamahagi at pagsagap ng kaalaman o abilidad na resulta ns sistematikong instruksyon o pagsasanay.” Ngunit kung ang isang ordinaryong mag-aaral ng Pilipinas ang magbibigay ng kanyang sariling pangkahulugan ay maaaring sabihin niya na, “Ang edukasyon ang susi ko sa kaunlaran.” Hindi ko na kinailangan ang magsurvey ukol dito sapagkat nakatitiyak ako na ganyan ang sasabihin ng isang tipikal na magaaral ng Pilipinas na sa mababang antas ng pamumuhay ayon na rin sa aking karanasan at sa mga kapwa ko magaaral na aking napakikisamahan.

Ang pagkakaroon ng pormal na edukasyon ang paraan na ating nakikita para tayo ay magkamit ng kasaganahan na inaasam natin para sa sariling lupang sinilangan. Ito ang daan hindi lang para sa kaginhawaan kundi para rin maisaayos ang sistema ng pamumuhay sa ating bansa, makamtan ang kapyapaan, pagkakapantay-pantay sa mata ng hustisya, at siyempre para mahubog ang bawat isa sa ating mga Pilipino ang mga diwang makadiyos, makabayan, makatao at makabansa. Isa pa ang kaalaman na nasasagap natin sa pag-aaral ay naglalayon para tayo ay makasabay sa takbo ng buhay, sa modernisasyon man o sa pagbabago ng kapaligiran.

Sa mahabang panahon na nating pagaaral paulit-ulit na rin natin naririnig ang sawikain ni Dr.Jose Rizal na ang “Kabataan ang Pag-asa ng Bayan.” Maaaring nagsasawa ka nang marinig yan marahil hindi mo kasi makita saysay nito. Sa akin, ang sawikain na ito ay nagpapahiwatig na ang kinabukasan ay hawak natin sa ating mga palad, tayong mga kabataan,  ang maling paghawak natin ngayon ay maaaring makaapekto sa kinabukasan ng bawat isa sa atin at ng ating bansa dahil sa kinalaunan ay tayo rin ang mamahala dito. Kaya naman, bilang kabataan para tayo ay maging mahusay na mamamayan ng bayan balang araw, ay nararapat lang na gampanan natin sa abot ng ating makakaya ang responsbilidad natin na maging mahusay na magaaral. Tungkulin natin na bigyang importansya ang edukasyon, ang maging uhaw sa kaalaman sa iba’t ibang aspeto ng buhay. Marapat na gamitin natin lahat ng mga “resources” gaya ng aklat, internet, mga pook at iba pa  na mapagkukuhaan natin ng mga ideya, kaalaman at karanasan. Gayon din ay ibahagi natin ito sa mga hindi pa nakakaalam at gamitin ang nalalaman sa paraan na nakakatulong sa kapwa. Siguraduhin natin na  ang ating husay at pagkakaalam sa mga bagay ay nagagamit lamang sa paraan na mabuti at hindi nagpapahamak sa kapwa at bayan.

Ang pagiging edukado natin ay responsibilidad natin sa bayan at sa ating kapwa. Sa pag-aaral ay natutuklasan natin kung ano ang dapat at ang hindi o ano ang tama at ano ang mali kaya naman natutunan natin kung papaano ang maging isang mabuting tao at Pilipino. Sa ating pagaaral, atin ding nadidiskubre ang gusto natin sa buhay, ang ating mga interes at ang propesyon na nais natin balang araw. Sa proseso ng ating pag-aaral, unti-unti nating naisasaulo, naeensayo at namamaster  ang magiging trabaho natin balang araw. Kaya napakahalaga ng pagkakaroon ng pormal na edukasyon.

Gayunpaman  ay kailangan natin haluan ng sangkap na kasipagan ang produkto ng ating pag-aaral. Ibig kong sabihin ay baling araw pag tayo ay nagsipagtapos sa kolehiyo, hindi ibig sabihin ay nakahain na sa mesa ang letsong baboy sapagkat kailangan pa rin natin pagtrabahuhan ito bago tuluyan maihain sa hapag kainan sa madaling salita, kailangan magbanat ng buto bago maani ang mahabang panahon sa eskuwelahan.

Ang edukasyon ang pagasa sa kinabukasan ng bayan at kabataan. Sa ating pagpupuntiyagi at pagsisipag nakasalalay ang kapalaran ng bawat isa at ng bayan. Kung pagsasawalang bahala natin ang ating pagaaral ay ipagkakait din ang inaasam na katiwasayan at kaunlaran…Sa aking mga kababata mag-aral ng mabuti bilang pagmamahal sa Diyos, bayan at kapwa. Mabuhay ka bata!

Irony lang. Sa tingin ko. :)

                         I got no viewers, got no friends here in g+ whom I am familiar with. I like it though. It feels like I can scream to the whole world what I undergo in and the thoughts I am afraid to tell to the people around me ‘coz I fear that they would find me weird especially that my thoughts are every so often different from the norm of the society. Anyway don’t fret… from now on, I will be less stiff. I will be more,.. more known, more expressive, more open. I believe it is already time to go beyond the boundaries of my comfort zone. Well I used to be so shy and timid especially when I converse with people, I am uncomfortable being around them and I had the fear of them knowing me too much that’s why I always hid something- a vast percentage of my persona.  I don’t know why I was/am like that. I’m not anti-social, I even love the society despite it’s’ shortcomings. Its just that probably is because I always want something to keep fro myself, not giving out all the details..I reserve it to myself, the information I keep it. But I think I know why, really… Sure it is because when I was a kid I was limited when it comes to a lot of things, I got nothing left for myself.. likely. 

Well... I dedicate this song to the guy who make all things happen...in our relationship. Indeed, I don't know how to smile anymore if ever I lose him again. 

<3 

I Can't Smile Without You by Karen Carpenters

You know I can't smile without you
I can't smile without you
I can't laugh and I can't sleep
I don't even talk to people I mean
And I feel sad when you're sad
I feel glad when you're glad
But you must know what I'm going through
I just can't smile without you

You came along just like a song
You brightened my day
who'd believe you were part of a dream
That only seems light years away

and you know I can't smile without you
I can't smile without you
And you must know what I'm going through
I just can't smile without you

Some people say that happy this way
That something it's hard to find
Into the new leaving the old behind me

And i feel sad when you're sad
I feel glad when you're glad
And you must know what i'm going through
I just can't smile without you

Into the new leaving the old behind me

And I feel sad when you're sad
I feel glad when you're glad
And you must know what I'm going through
I just can't smile without you

Good Upshot of Departure

               My mom left 3 months ago to take care of my “Lola” who just got home from Arizona. Well, she had planned to stay in Batanes for good. At first, I was really not pleased knowing mom was going to leave me. Well not to mention, I had always been such a dependent daughter--in all aspects. And surely, things would be way different; no more "gala", shopping, "kwentuhan" and more!! But then of course I understand.  hihihi :DD I love my grandlola too and I want the best quality of care for her and that is my Mom's forte. So okay, prior to her departure, I didn’t give that too much weight on her presence...it was a usual thing having her around. It's just later on that I realized how I miss my mom!  Anyway, thank good Lord God I am adjusting very well hell yeah \m/ ! I think though that this was a good upshot of my Mom leaving me with my “Ate”. Since I can proudly say that I am more independent now and more importantly, I am way MORE responsible now. Aside from those things, I get to manage my own money. My mom just sends me my allowance every month then it’s my choice to spend it according to how I want it to be spent!..nice thing about it is that I learn how to handle financial matters well and I get to be more thrifty. Well…I don’t know I just feel like I need to, since I am miles away from my mom and she would not be happy if she learn that I just spend my money on such pointless spending. 
             So far so good... Everything's fine.